ตำรวจภูธรภาค ๙ ครับผม

คำว่า ภาค ๙….

สำหรับนักเรียนนายร้อยตำรวจที่จะต้องเลือกตำแหน่ง มันไม่ใช่ที่ที่น่าอยู่เลย

( 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้และ 4 อำเภอตอนล่างสงขลา)

คำว่า ภาค ๙ ไม่มีใครที่อยากจะมาอยู่ครับ..เนื่องจากสถานการณ์ที่ในตอนนี้มันยังครุกรุ่นอยู่ตลอดเวลา..

ล่าสุด จักรยานยนต์บอมม์ บาดเจ็บเกือบ 100…

มันคือเรื่องจริงครับสำหรับที่นี่ ผู้คนที่ต้องใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางความหวาดกลัว..

ถึงแม้ว่าบางทีมันจะเป็นความเคยชินก็เถอะ..มันก็ยังมีกลิ่นไอของสงครามอย่างย่อยๆ

 ที่ผู้ที่ไม่ได้มาสัมผัสด้วยตัวเองในพื้นที่จะไม่มีทางรู้เลย…

 

สถานีตำรวจภูธรทุ่งยางแดง จ.ปัตตานี

..คือที่ที่ผมต้องมาลงตำแหน่งเพื่อทำงานครับ..

เมื่อเริ่มแรกครั้งที่ลงมาคราวแรก..

เมื่อ 6 สิงหาคม 2551 ผมใจไม่ดีเลยครับ…

กลัวไปหมดทุกอย่าง..จากเด็กกรุงเทพฯ ที่ไม่เคยที่จะเชื่อเรื่องไสยศาสตร์

กลับไปบ้านที่โคราชเอามาห้อยหมด พระท่านไหนที่ว่ามีชื่อ..

ไปที่สถานีขนส่งสายใต้ ผมไม่กล้าแม้แต่ที่จะใช้บัตรข้าราชการ

ในการซื้อตั๋วเพื่อเป็นส่วนลด..(จริงๆ ผมนั่งเครื่องครับ)

ผมทำใจอยู่นานพอสมควรที่กว่าจะสบายใจและตัดสิยใจได้สักทีว่า

 “เอาละกูต้องทำงาน..”

ในที่สุดผมก็ได้ลงมาสมใจ(มั้ง)…เมื่อครั้งแรกที่ลงมา

ผมนั่งเครื่อง C-130 ของทหารอากาสมาลงที่ กอลบินหาดใหญ่ มาถึงก็ไม่รู้อะไร กลัวก็กลัว..

โบกรถทหารที่อยู่ในกองบินให้ออกมาส่งที่ขนส่ง(แม่งโคตรลำเค็ญ)…

เพื่อที่จะต่อรถตู้มาที่ จ.ยะลา เพราะจุดหมายปลายทาง

ที่คนจะมารับผมนั้น อยู่ที่ห้างสรรพสินค้าในตัว จ.ยะลา ชื่อ Colisium

ผมนั่งรถตู้มาจาก หาดใหญ่ ค่ารถ 120 บาท กล้านั่งมาได้ไงก็ไม่รู้..เล่าให้ใครฟังมีแต่ว่า.

“มึงบ้าป่ะเนี่ย นั่งรถตู้ไปยะลาคนเดียว เค้ายิงรถตู้มึงไม่รู้เหรอ”

ผมนึกอยู่ในใจ ตอบมันว่า

 “เออ เชี้ย!! มึงว่ากูอยากนั่งเหรอ แม่งมันเป้นทางเดียวที่จะไปถึงที่ทำงานนี่หว่า”

ถ้ามีรถไปฟ้าไปกูคงไปแล้ว” …

——————————————————

ความกลัว ความหวาดระแวง มันแทรกอยู่ไปหมดครับ..เพราะผมมาจากกรุงเทพฯ

ดูยังไงก็รู้ว่าไม่ใช่คนพื้นที่ ผมขึ้นไปนั่งบนรถตู้…ผมนึกในใจให้ขำๆ

“เชี้ยเอ้ย…กูได้มาต่างประเทศแล้วเนี่ย..คนพูดภาษาต่างประเทศด้วย”

“พูดไรวะ กูฟังไม่รู้เรื่อง”…ผมนั่งเบาะหน้า ตัวเกร็งสวมแว่นดำ…ไม่กล้าหลับมาตลอดทาง 2 ชม.(แม่งโคตรเหนื่อย)

ระหว่างทาง…มี ป่ายาง ทุ่ง…ฐานทหาร ตำรวจ รถฮัมวี่…ฌฮลิคอปเตอร์ บินผ่านเป้นระยะๆ..เออดี..

กูมาเที่ยววันเด็ก…!!

ในที่สุดมาถึงห้าง Colisium ที่ จ.ยะลา ประมาณ 4 โมงเย็น….ผมโทรหาพี่(ชื่อพี่แอร์ กะพี่แสบ)รุ่นพี่ผมเอง…

ได้ยินเสียงมาจากปลายสายว่า

” มึงเดินมาโรงพักเองได้มั๊ย..”

ผมแกล้งสวนตอบไปว่า…

“แล้วมันไกลมั๊ยพี่…ถ้าไม่ไกลไปเองก็ได้ครับ…”

“ประมาณ 20 กิโลว่ะ..” แล้วก็ได้ยินเสียงหัวเราะอยู่ที่ปลายสาย

นึกในใจ(เชี้ย..!! แม่งแกล้งกู)…

————————————————

แกบอกให้ผมรออยู่ในห้างครับ ให้เดินเล่นไปก่อน..ผมเดินเข้าห้างแบกกระเป๋า

ที่ข้างในบรรจุสัมภาระ ที่หอบมาด้วย..พวกเสื้อผ้า เครื่องแบบ…โคตรหนัก…

ผมมารู้ทีหลังว่าแม่งส่งไปรษณีย์มาก็ได้…แต่ก็ช่างเถอะแบกมาแล้ว…มึงจะทิ้งมั๊ยล่ะ..

ผมเดินเข้าห้าง มี เจ้าหน้าที่ รปภ. ขอตรวจกระเป๋า ซึ่งผมล็อคมาดีมากๆ…ผมเลยควักเอาบัตรข้าฯราชการที่อยู่ในกระเป๋า

ออกมาให้ดู เลยไม่ต้องตรวจ…ผทเดินมาพักในห้าง มีKFC ด้วย…(แม่งไม่บ้านนอกอย่างที่คิด เว้ย…)

เลยวางกระเป๋า ว่าจะซื้ออะไรทานรองท้องสักหน่อย….

ต่อคิวครับ….ยาวมาก..คนแม่งซื้อโคตรเยอะเลย…

สุดท้ายประมาณ 5 โมงเย็น พี่ก้มารับที่หน้าห้าง…แต่ ผมไม่ได้กินไก่ KFC เนื่องจาก คิวยาวมาก และต้องรอทอดไก่ใหม่..

—————————————————-

ผมเดินมาที่รถที่จอดรออยู่ที่หน้าห้าง…ยกมือไหว้พี่ที่เปิดกระจกทักพร้อมรอยยิ้ม…

เปิดประตูรถ Honda Accord เข้าไปเท่านั้นแหละครับ..ตกใจ!!

แม่งปืนเต็มรถเลย…ให้ตายเถอะ…คนมาสามคน ปืนมีประมาณ 5 กระบอก ทั้งปืนสั้นและยาว

แม่งขนาดนี้เลยเหรอวะ…!!

———————————————————

แล้วเราก็แวะทานข้าวครับ ทานอาหารอีสานอร่อยดี..ผมเลยได้ไปจดทะเบียนซิมโทรศัพท์ใหม่ด้วย

เพราะที่นี่ถ้าต้องมาลงทะเบียนเองครับ..ถ้าใช้ใน 3 จังหวัดภาคใต้..

กินไปสักพักก็…อยากกลับแล้วแหละ…เริ่มค่ำไง…แต่พี่แม่งเหมือนติดลม…

แต่ในที่สุดก็ได้กลับ..

นั่งรถมาระหว่างทาง..น่ากลัวมากครับ..สองฝั่งมืดสนิท มีแต่ป่ายาง มีฐานปฎิบัติการของทหารอยู่เป็นระยะๆ..

ใครจะเชื่อกูอยู่ในสนามรบ…!!

ในที่สุดมาถึง สภ.ทุ่งยางแดงด้วยความปลอดภัยครับ…

———————————————————

เรื่องเมื่อ 3-4 เดือนที่แล้ว…ตอนแรกผมว่าจะเขียนลง hi5 ตั้งนานแล้ว..

แต่มันยุ่งยาก..ไหนๆ ทำ Blog เป็นแล้วก็เอาหน่อย…อย่าเพิ่งเบื่อนะครับ…

มีเรื่องเล่าอีกเยอะเลย.วันนี้นอนก่อน…ฝันดีครับทุกคน…!!

รักพ่อ รักคุณแม่มากๆครับ…รักแมงปอด้วย…ไอ้เต้ยด้วย..^_^

มีการตอบกลับหนึ่งครั้ง to “ตำรวจภูธรภาค ๙ ครับผม”

  1. กูอ่านแล้ว ก็ดีใจแทนครอบครัวและความภาคภูมิใจของมึงด้ว

    สถานการณ์สร้างวีรบุรุษ

    แต่กูขอให้มึงเป็นแค่เพื่อนธรรมดาของกูคนนึงที่ยังมีชีวิตอยู่ปกติ มีความสุขก็พอ ไม่ต้องเป็นหรอกให้วีรบุรุษที่มีแต่ชื่อหน่ะ….

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: