บางกอก รำลึก Part1


“คิดถึงบางกอก”

 

…รูปในสไลด์ข้างบนเกิดจากความเบื่อครับ…

…ประกอบกับตอนนั้นปัญหาเยอะไปหน่อย..
ผมจะเล่าให้ฟัง…

เคยมั๊ยที่ตื่นเช้ามา คุณต้องถอนหายใจยาวๆ..พร้อมกับสบถในใจว่า

“แม่งเอ้ย”

…เบื่อ..ตื่นมาเจอสภาพเดิมๆ อยู่ในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ

สถานที่เดิมๆ เรื่องเดิมๆ อีกมากมาย ที่สะสางไม่ได้ทั้งในใจ และความเป็นจริง…
วันที่ผมถ่ายรูปผมเบื่อมาทั้งวัน…นั่งๆนอนๆ กลิ้งเกลือกไปมาอยู่บนที่นอนที่แม่งนอนมาทั้งวันทั้งคืน…

ในที่สุดผมก็เลยตัดสินใจที่จะก้าวออกจากความน่าเบื่อหน่ายนั้นออกมาเอง..

ตัวผมเป็นคนที่ไม่ค่อยจะแคร์ใครเท่าไหร่…ไม่สนใจคนรอบข้างว่ามัน
หรือ อ้าย อี ตัวไหน จะเป็นอะไร จะทำอะไร ขออย่ามายุ่งกับกูเป็นพอ..

คุณอาจมองว่าผมมองโลกแคบ..ผมตอบว่าใช่ครับ…

แต่จริงๆ ผมอัธยาศัยดีนะ…!! ผมแค่เบื่อกับสิ่งที่มันจำเจ มันเลยทำให้ผมเป็นแบบนี้มั้ง…

เอาล่ะนะ..เริ่มแรกเลย..วันที่ถ่ายรูป

สะพานพระราม 8..

 
 

 

ผมไม่รู้จะไปไหนจริงๆครับ…ประมาณห้าโมงเย็น ผมเลยคว้ากล้องตัวเก่งสะพายออกมาโดยไม่รู้จุดหมาย แต่ตั้งใจไว้อยู้แล้วแหละว่า วันนี้กูจะไปถ่ายรูป…

ตัดสินใจออกมา เพราะแสงใกล้หมดแล้ว..นั่งรถเมล์จากโลตัสปิ่นเกล้า
มาถงใต้สะพานพระรามแปด…เดินไปเดินมาถ่ายๆๆกดๆแบบไม่ยั้ง

ฟ้าครึ้ม….ฝนตก…ยังไม่สะใจเลย วิ่งหลบฝน…พอเข้าร่ม..

โอววว์…แม่เจ้า ฝนหยุด แสงมา…ขอบคุณที่เมตตาผม…เอาล่ะ

เดินออกมาขึ้นสะพาน เดินไปเดินมา…ถ่ายๆไปเรื่อย..สักพัก ตกอีกล่ะ

เลยเดินลงมาหลบฝนอีกพอเดินลงมาได้ไม่เท่าไหร่…ให้ทาย…เป็นแบบนี้ประมาณ 3 รอบ ที่เดินขึ้นลงสะพาน..

ผมสบถด่าในใจ..”เชี้ยกูเหนื่อนนะเนี่ย เอาไงก็เอาสักอย่าง”..

สุดท้ายผมก็ถ่าย..รอสะพานเปิดไฟสักพัก..ไม่เปิดอีก!!
ผมก็เลยตัดสินใจว่าเออกูกลับก็ได้วะ…เลยเดินลงมารอรถเมล์ที่ใต้สะพาน
เพื่อรอรถเมล์กลับไปห้องพัก เพราะมีคนกลุ่มนึงเค้ายืนรออยู่ ผมเลยเดินมารอกับพวกเค้าเหล่านั้น…
ปรากฎว่าเค้าไม่ได้มารอรถเมล์กันครับ…เค้ารอแท็กซี่…ไอ้เราก็ยืนรอด้วยตั้งนาน…
ผมเลยเดินเลาะมาตามทาง เพื่อที่จะหาป้ายรถเมล์ เดินเลาะมาตามทางผ่านร้านอาหาร…คาราโอะเกะ…
พวกเด็กที่นั่งหน้าร้านเค้าก็มองมาที่ผม…เค้าคงคิดว่าผมบ้ามั้ง..ฝนตกมึงมาเดินทำบ้าไรแถวนี้..ผมก็มองกลับ..คิดในใจว่าไม่ได้กินกูหรอก..
แต่จริงๆ ผมก็ไม่มีอะไรให้พวกเธอๆได้กินเหมือนกันแหละ…อีกอย่างไม่ซื้อกินหรอกครับ…เสียเชิงหมด!!

เดินไปเดินมา..ถึงแยกบรมฯ ก็ตัดสินใจอยู่ว่าเอาไงต่อดีวะ กลับ รึ ไม่กลับ ผมว่า ไหนๆก็ยาวแล้ว ก็ต่ออีกนิดละกัน…เดินมาเรื่อยๆ…
ผ่านร้านอาหารมากมาย เห็นมุมมองของชีวิตคนในแบบที่ไม่เคยเห็น…
คนหลายคน หลายแบบ…ไม่ใช่ผมหรอคุณคนเดียวหรอครับที่มีปัญหา เชื่อผมสิ…ในที่สุด

สะพานปิ่นเกล้า…

 

ผมมาถึงสะพานปิ่นเกล้า สะพานที่ผมมีความหลังเยอะแยะกับสะพานนี้..
ทั้งรัก ทั้งทะเลาะ ทั้งเลิกรา…เอาแม่งครบเลย…มาถึงก็จะร้องไห้ครับ..อยู่คนเดียวนี่…เดินมาใต้สะพาน นั่งริมน้ำสักครู่ อสูดหายใจให้กลิ่นไอเจ้าพราะยาที่ยังพอมีเหลืออยู่บ้างเข้าปอดเน่าๆ…ที่มีแต่สารทาร์ของบุหรี่..

 

ผมเดินถ่ายรูปของสะพานนี้ตั้งแต่ข้างล่าง เดินไปเรื่อยๆโดยที่ในใจเริ่มที่จะไม่คิดอะไรแล้ว เพราะเหนื่อย…

ผมเดินมาหยุดบนสะพาน..ตัสินใจว่าเอาไงดีวะ..ในที่สุดเมื่อความคิดมันแล่น..หัวมัน Flow ความคิดจัญไรๆ ก็เริ่มขึ้น..
ผมตัดสินใจเดินต่อครับ…เอาวะกูจะเดินไปพระอาทิตย์…

ป้อมพระสุเมรุ ถนนพระอาทิตย์..

 

เดินมาตามทางครับ…ในที่สุดก็ถึงป้อมที่คุ้นเคย…ป้อมที่เวลาถือกล้องมาด้วย อยากถ่ายใจจะขาดแต่ไม่เคยที่จะกดชัตเตอร์..
เอาล่ะ..วันนี้ผมจะถ่ายรูปป้อมฯ
อากาศกำลังดี.คนน้อยเพราะฝนตก..กลับไปหมดแล้ว..
เหลือเพียงป้อมฯ เงียบๆ..กลับกลุ่มคนที่เป็นเหมือนผม(มั้ง) ออกมานั่งคุย เดินถ่ายรูปเหมือนผม…
ผมถ่ายรูป กดชัตเตอร์อย่างเมามันส์…
คนเค้าผ่านไปผ่านมาเค้าคงคิดว่า ไอ้นี่บ้าแน่ๆ…มาทำอะไรลับๆล่อ ปืนนู่นปืนนี่..555

 

แต่….ผมลืมทุกสิ่ง…สบายใจ…

จนในที่สุด…ผมเริ่มหามุมไม่ได้…เลยมานั่งพักที่ริมน้ำอีกครั้ง
นั่งมองดูสะพานพราะรามแปด ในอีกมุมมองหนึ่ง..ซึ่งมันสวยเหลือเกิน..ผมเลยได้รูปถ่ายดีๆมาอีก…
ผมคิดไปต่างๆนานา…

สะพานแม่งมองอีกมุมยังสวยเลย…ทำไมคนเรามันมองกันบาทีมองหลายมุมแต่ก็ยังหาความสวยงามไม่เจอเลยวะ…โดยเฉพาะความงามในจิตใต…

ผมเริ่มบ้า..เริ่มเพ้อ…เพราะอยู่แถวนั้นมากไม่ได้ครับ..ความทรงจำเยอะ..เริ่มหิว..!!

ผมเดินมาข้าวสาร..

 

เดินไปเรื่อย…ดูฝรั่ง..ดูเกาหลี เค้าตื่นเต้นและมีความสุขกับประเทศไทย ที่คนไทยไม่ค่อยจะมีความสุขเท่าไหร่เลย…เดินจากท้ายถนน ไปหัวถนน เดินจากหัว มาท้าย…หาของกิน..แต่ก็ไม่รู้จะทานอะไร…

 

ผมเดินออกมาที่แยกคอกวัว…เดินตามถนนเส้นราชดำเนินประวัติศาสตร์..ถ่ายรูปอะไรทุกๆอย่างที่อยากถ่าย…สมใจเลยครับ..
สนุกดีแต่เหนื่อย…ถ้ามีคนไปด้วยคงดีกว่านี้ เพราะผมจะให้มันถือกล้องให้…!!

ผมเดินมาเลาะมาตามทาง..ผ่านกองฉลาก…เห็นขึ้นป้ายบอกผล..
มองดูแล้วก็ตลกดี…ซื้อจังแม่งไม่เคยถูก..แต่ก็ซื้ออยู่อย่างงั้นแหละ..
…ยังครับ..ผมยังไม่กลับ..เผอิญว่าได้ยินเสียงตามสาย..มาจากสนามหลวง…เลยอยากไปดู..ไปชม..
ผมข้ามไปฝั่งสนามหลวง…

สนามหลวง..

 

ผมเดินมาดูพวกที่มีความคิดทางการเมืองเค้าคุยอภิปรายกันครับ…
555..ตื่นเต้นๆ

 

ผมยกกล้องขึ้นเล็งไปที่เวที…กด…แว็ปปปป…
คิดในใจ…ชิบหายแล้ว…ไม่ได้ปิดแฟลช…
แม่งออกมาซะสว่างวาบเลย….
ทุกๆสายตาที่กระทบแสงแฟลช หันมามองที่ผม(กูเป็นดาราแล้วค๊าบบบ)…ผมก็ยิ้มๆ..รีบเก็บกล้องใส่กระเป๋าโดยทันที
ไม่งั้นสงสัยจะโดนตีนอยู่แถวนั้น..
ผมหิวบุหรี่..เลยเดินไปซื้อที่ร้านป้า…แม่ค้าแผงลอยแถวนั้น..
“ป้ากรองทิพย์ 10 บาท”…ผมยืนดูดบุหรี่อยู่หน้าร้านแก…
“ป้ามาขายทุกวันเหรอครับ”…ป้าพยักหน้า..
“ป้าเค้าพูดเรื่องอะไรอ่ะ”…ป้าเงียบ…”ไม่รู้สิ ป้าก็ไม่รู้เหมือนกัน”
ผมคิดในใจ..

ห่า!!…นี่ป้ามานั่งฟังให้มันพูดกรอกหูทุกวันป้าแม่งยังไม่รู้เรื่องอะไรเลย..
แล้วก็คงเหมือนคนไทยคนอื่นๆ…
ที่ก็ไม่ห่ารู้เหว อะไรเหมือนป้าแกเหมือนกัน..ผมก็คนนึงแหละครับ..
ผมฟังอยู่สักพัก…พอที่จะจับใจความได้ว่า..”อย่าไปเข้า 7/11
เข้า 7/11 เป็นคนขายชาติ…
มัน…บลาๆๆๆ…ไม่ดีสารพัด”
สักพักมัเสียง…”เฮฮฮฮๆๆๆๆๆๆๆๆๆ…ออกไปๆๆๆ”

“เอ้า…มึงบ้าป่ะเนี่ย…พูดเรื่องไรไม่พูด..เสือกมาพูดเรื่อง 7/11″
แล้วกูเข้าไปซื้อขนมที่เซเว่น นี่กูขายชาติเร้อ…??

เออแม่งขายกันตั้งแต่เด็กอนุบาลเข้าไปซื้อ สเลอปี้ มากินแล้วแหละ..
โอ้ยย..พระเจ้ามันคิดเรื่องพูดได้ไง..ความคิดคนเรา..
ผมเห็นถุง 7/11 แม่งเกลื่อนสนามหลวง…
ขำดีครับ…

ผมนึกในใจ…ไอ้บ้า!!(ผมก็บ้าแหละ ที่มายืนฟังมันพูด)

ผมเบื่อมันล่ะครับ..ไอ้เซเว่น…เลยเดินรอบสนามหลวง..ดูผีไปเรื่อย..

แปลกมากครับ..ผมอุทานในใจ…

โอว์ แม่เจ้า…พวกเธอมีพัฒนาการ ที่แตกต่างจากเดิมไปอย่างเห็นได้ชัดและรวดเร็วมาก…บางคนก็หน้าตาดีเหมือนกันนะ..^__^
ไม่เอาหรอก…ผมกลัว..!!
เดินรอบสนามหลวงประมาณ 2 รอบ…ไม่ได้โม้จริงๆนะครับ..ผมเดินจริงๆ…

จนเดินข้ามมาฝั่งกระทรวงกะลาโหม…เห็นว่ากลางคืนสวยดี…

เลยเดินไปถามพี่ทหารที่ป้อมว่า..”พี่ๆ ผมถ่ายรูปได้ป่ะครับ”
เค้าพยักหน้า พร้อมกับสะบัดมือส่งๆ..

ประมาณว่า”มึงจะทำอะไรก็ทำไปเถ๊อะ…มึงยกปืนใหญ่หน้ากระทรวงไปได้ก็เอาไปเลย…” ประมาณนั้น..
ผมถ่ายได้ไม่กี่รูปครับ…เพราะมีสัญณาญเตือนมาว่า..”แบตกูจะหมดแล้วนะๆ)
ถ่ายได้ไม่กี่รูป…แบตหมด…

ผมยืนพักสักครู่…มองเข้าไปที่วัดพระแก้ว…ยกมือไหว้..
สูดหายใจยาวๆๆๆๆ…

..รถเมล์..

 

ผมคิดอยู่ว่าจะเดินกลับดีมั๊ย…แต่พอแล้วดีกว่า…ไม่ไหวแล้ว…
นั่งรถเมล์กลับห้องครับ…
ผมรอสักพัก…มีรถเมล์วิ่งมา แล้วตะโกนถามว่า”ไวเลยพี่ๆ”
ยังไม่ทันมีนขึ้นเลยครับ…แม่งออกล่ะ แล้วมึงจะเรียกให้ขึ้นทำไมว๊า..

 

ผมได้ขึ้นรถละ…มีคนท้องขึ้นก่อนผม…ไอ้คันนี้ก็เหมือนกัน…ไม่รู้มันจะรีบไปตายห่าที่ไหน…ก็เห็นอยู่เค้าท้องๆ..ผมต่อคิวรอขึ้นอยู่ข้างหลัง จะดัน”ตูด”คนท้องให้ขึ้นรถก็ใชเรื่อง…

br>
พอขึ้นรถ..รถออกเท่านั้นแหละครับ…แม่งขับชิลมากๆ…
ผมนึกในใจ…โห…แล้วมึงจะเร่งทำหอกอะไร..ลูกเค้าเกือบหลุดบนรถมึงแล้ว..

..รถเมล์…

ยิ้ม…

คิดในใจว่า..วันนี้ผมมีความสุขมาก…

ผมหลุดจากสิ่งที่มันคอยดึง คอยทำร้ายตัวผมอยู่ตลอดเวลานั่นคือ
“การไม่ทำอะไร”…ผมหลุดออกมาจากมันได้..แล้ววันนี้ผมได้ความสุขเป็นค่าตอบแทน…
นั่งยิ้มตลอดทาง…ผ่านจุดๆเดิม แต่ในคนละมุมมองกับที่เราเดินผ่านมา..อะไรๆมันมีข้อดีของมัน..

ถึงแม้ว่าบางทีเราต้องมองในแบบลำบากๆก็เถอะ..

สวยงามครับ…

แล้วเจอกัน..กรุงเทพมหานคร

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: